Drewno i
wiele drewnianych skarbów jest częścią świętego. Świątynie, kościoły, dostępne i sanktuaria od dawna faworyzują drewno dla najbardziej symbolicznych elementów.
Posągi bóstw, drobno rzeźbione ołtarze, drzwi monumentalne: drewno stało się wehikułem duchowości. Jego organiczna natura przywoływała życie, odrodzenie i związek z tworzeniem.
W niektórych kulturach uznano, że duch drzewa nadal żyje w obiekcie. Tak więc drewniany skarb był nie tylko podziwiany, ale także obowiązkowy, czasami ostrzegany i często czczony.
Skarby ukryte pod wodą i pod ziemią
Historia drewnianych skarbów nie ogranicza się do muzeów i widocznych zabytków. Dodatkowe zastosowanie uśpieni pod wodą lub zakopani w ziemi.
Wraki pojemników zawierają na przykład wyjątkowe skarby archeologiczne. Chronione drewno, może być konserwowane przez wieki na dni morskie lub w zastosowaniach bagiennych.
Odkrycia te rewolucjonizują nasze rozumienie historii morskiej, handlu i wymiany kulturalnej. wszystkie odzyskane deska, każdy zardzewiały gwóźdź, przyczyniają się do odbudowy znikniętego świata.
Przywracanie bez zdradenia
Przy naprawie drewnianego skarbu do ponownego połączenia. Polega na zachowaniu bez usuwania pozostałości czasu. Nadmierne przywracanie ryzyka powoduje utratę autentyczności; nic nie robienie oznacza akceptację jego stopniowego znikania.
Restauratorzy często pracujący jak dziedzictwo. Badają drewno, identyfikują pasożyty, stabilizują strukturę i stosują odwracalne techniki, aby nie doszło do uszkodzenia pokoleń na nieodwracalne wybory.
urządzenie uruchamiające debatę etyczne: czy występuje w wyglądzie
